Gjurmë

Ijeve të këputura të kujtesës sime
gjuha jote rrëshqet pa leje
dhe gjysmëhënëza që puqen përkundrejt,
lëkurës sime të ngrohtë buzët e tua mbjellin tinëz.

Harqeve të mishta të trupit ndjek gjurmët e tua
mëngjeseve të zhubravitur, si ky sot –
zakon i keq, ngjitur rastësisht, si cigarja.
Gjurmët nuk kanë gojë të më flasin për ne.
Në heshtje më drejtojnë tek historitë e strukura mes brinjëve –
histori luftërash, fitimesh e kapitullimesh.
Rrëshqas gishtat mbi të dymbëdhjetat brinjë –
ciceronet memece i jepen kollaj prekjes sime.
Rrëfenjat e tyre bulëza malli kullojnë
mbi çarçafët tharë etjeje për djersë.

I dua gjurmët mavi të thithjeve të tua gjakut tim anemik.
I dua sa urinë tënde legjendare,
oreksin e pangopur për meny të pashëndetshme.
Ku ushqehesh këto ditë? – e mekur pyes.
Gjurmët, sikur ijet pa çarçafë, s’pipëtijnë.

©Kozi Nasi