Prejardhje

E shkuara e vdekur ndjehet e gjallë tashmë,
e në k’të moment brilant,
në peisazhin e viteve të shlyer,
mund të ravijëzoj, formën tënde prej drenushe,
fytyrën tënde të dashur që zhduket.

Dhe papritmas kur sekreti pranveror lëshohet
e një gjë-e-gjëzë e pavetëdijshme zbulohet,
arrij të lexoj si me gërma të mëdha, të zeza,
atë ç’ka të vulosur përgjithmonë pandehja.

E di që fjala magjike, mendim’ i bukur,
kënga që orëve të kthjellëta më mbush,
vera e shpirtit që trupin ma ngazëllen
dhe muzike më deh,
janë të tuat, të tuat krejt.

Nuk mund të lutem, se ti nga lutja ke dalë
nuk kam bojëra mendimesh me vërtetësi të të pikturoj
por unë di të ndjej dhe të shkruaj fjalë;
Më e shumta ime s’është veçse jotja më e paktë.

 

©Kozi Nasi

 

English original version:

 

Heritage

Now the dead past seems vividly alive,
And in this shining moment I can trace,
Down through the vista of the vanished years,
Your faun-like form, your fond elusive face.

And suddenly come secret spring’s released,
And unawares a riddle is revealed,
And I can read like large, black-lettered print,
What seemed before a thing forever sealed.

I know the magic word, the graceful thought,
The song that fills me in my lucid hours,
The spirit’s wine that thrills my body through,
And makes me music-drunk, are yours, all yours.

I cannot praise, for you have passed from praise,
I have no tinted thoughts to paint you true;
But I can feel and I can write the word;
The best of me is but the least of you.

 

©Claude McKay