Kush bën dashuri me ne pasi vdesim

Ndez radion dhe dëgjoj kuaj, vajza tek bëhen gra pas tragjedie. Hajde ëndrra, hajde!
Zemr’ e tij mbuluar ish’ me një guackë të hollë ngjyrë hëne, dhe ta prekje, plakesha unë.
Filmat më të mirë e kanë një filozofi, Dorothia, pasi iu nënshtrua dhunës shtrigë-vajzë, u shpëtua.
Dikush vari veten n’at’ skenë, një burrë, që dashurontë, por s’mund ta kishte një filan grua.
Përgjegjësit thanë ish’ zog. Filmat më të mirë nisin me një takim dhe mbarojnë me dikë që çliron
dikë tjetër. Në versionin nga Kopola të Drakulës, skena ime e preferuar është ajo ku kamera gjurmon
dy gra në një kopësht dhe i sheh tek puthen. Bëra dashuri me një burrë i cili, shumë vite më pas, më kërkoi
ta mbysja, e më vonë, tek pastroja një dollap kuzhine, një recetë që në dru kish shkruar lexova,
dhe e pata zor ta besoja.

©Kozi Nasi

 

English original version:

Who Makes Love to Us After We Die

I turn on the radio and hear horses, girls becoming women after tragedy. Talk about dreams! His heart was covered in a thin shell the color of the moon, and when touched, I’d grow old. The best movies have a philosophy, Dorothy, after being subjected to witch-on-girl violence, is rescued. Someone hung himself on that set, a man, who loved, but couldn’t have a certain woman. Management said it was a bird. The best movies begin with an encounter and end with someone setting someone free. In Coppola’s version of Dracula my favorite scene is when the camera chases two women through a garden and watches them kiss. I made love to a man who asked, after many years, for me to choke him, so that later, cleaning a kitchen cabinet, I read a recipe he’d written into wood, and I had a hard time believing him.

©Diana Marie Delgado