Jam!

Unë jam – e çfarë jam askush s’do t’ia dijë;

Miqtë më braktisin si një kujtim i humbur:

Jam vetë-konsumuesi i halleve të mija –

Më vijnë e ikin në mori të pavetëdijshme,

Si hije në agonitë e tërbuara pa frymë të dashurisë

Por unë jam, e jetoj – si avuj të hedhur

 

Në asgjënë e neverisë dhe zhurmës,

Në detin e gjallë të ëndrrave në zgjim,

Ku as jeta, as gëzimet s’kanë kuptim,

Veç shkatërrimit total të vlerave të mija;

Edhe të dashurit më të shtrenjtë

Janë bërë të huaj – korrigjim, më të huaj se të tjerët.

 

Kam mall për vende ku burri kurrë shkelur s’ka

Diku, ku gruaja kurrë s’ka qeshur, a qarë,

atje ku banoj me Krijuesin tim, Zotin

dhe fle ëmbël, siç flija në fëmijëri,

ku as trazovaç, as i trazuar shtrirë rri

bari përposhtë – kupolë e qiellit përmbi.
©Kozi Nasi

English original version:

I Am!

I am—yet what I am none cares or knows;

My friends forsake me like a memory lost:

I am the self-consumer of my woes—

They rise and vanish in oblivious host,

Like shadows in love’s frenzied stifled throes

And yet I am, and live—like vapours tossed

 

Into the nothingness of scorn and noise,

Into the living sea of waking dreams,

Where there is neither sense of life or joys,

But the vast shipwreck of my life’s esteems;

Even the dearest that I loved the best

Are strange—nay, rather, stranger than the rest.

 

I long for scenes where man hath never trod

A place where woman never smiled or wept

There to abide with my Creator, God,

And sleep as I in childhood sweetly slept,

Untroubling and untroubled where I lie

The grass below—above the vaulted sky.

©John Clare