Njëzetë e një poezi dashurie [Poezia II]

Zgjohem në shtratin tënd. Di që kam parë ëndrra.
Herët fort, alarmi na shqiti nga njëri-tjetri,
e ti prej orësh je tek tavolina jote. E di ç’ëndërrova:
mikesha jonë, ajo poetja hyn në dhomën time
ku kam ditë që shkruaj,
versione, kopje, poezi shpërhapur gjithandej,
dhe bëj t’i tregoj asaj një poezi
që ësht’ poezia e jetës sime. Por hezitoj,
dhe më del gjumi. Ti më puthje flokët
të më zgjoje. “Të pashë në ëndërr si poezi”,
të them, “si një poezi që desha t’ia tregoja dikujt”…
e qesh, dhe bie prap ëndrash dëshire
për të të treguar ty tek gjithkush që dua,
e të lëvizim haptazi të dy
rrjedhës së gravitetit, që s’është e thjeshtë,
që barin puplor teposhtë tërheq
frymës që nxjerr.

©Kozi Nasi

 

English original version:

Twenty-one Love Poems [Poem II]
I wake up in your bed. I know I have been dreaming.
Much earlier, the alarm broke us from each other,
you’ve been at your desk for hours. I know what I dreamed:
our friend the poet comes into my room
where I’ve been writing for days,
drafts, carbons, poems are scattered everywhere,
and I want to show her one poem
which is the poem of my life. But I hesitate,
and wake. You’ve kissed my hair
to wake me. I dreamed you were a poem,
I say, a poem I wanted to show someone . . .
and I laugh and fall dreaming again
of the desire to show you to everyone I love,
to move openly together
in the pull of gravity, which is not simple,
which carries the feathered grass a long way down the upbreathing air.

©Adrienne Rich