Mëma

Abortet s’të lenë të harrosh.

Ti mban mend fëmijët që pate por që s’arrite t’i kesh,

mishtë e vegjël të njomë me pak o aspak flokë,

këngëtarët a punëtorët  që s’frymuan dot.

Nuk do t’i lesh pas dore apo qëllosh,

t’i pushosh, a me një karamele t’i gënjesh dot.

Nuk do t’ua heqësh gishtin që fusin në gojë

a t’ua përzesh fantazmat që mund t’i vizitojnë.

Nuk ke për të dalë, e të kthehesh

frymën e orekstë duke mbajtur,

e me sy gëlltitës mëme t’i hash.

 

Në zërat e erës dëgjuar kam zërat e fikur të fëmijëve të mi

të vrarë.

I kam mbledhur. I kam qetësuar

të dashurit e mi të fikur në gjinjtë që kurrë s’kanë për t’i thithur.

Kam thënë, Të ëmblit e mi, në kam mëkatuar,

nëse fatin dhe jetët e paarritura

marrur jua kam,

nëse jua vodha lindjet dhe emrat,

lotët miturakë apo lodrat,

dashuritë e ftohta e të ngrohta, poteret, martesat, dhimbjet

e vdekjet,

në jua helmova fillimet e fymës,

besoni që edhe në qëllimshmërinë time, s’ua kam pasur me qëllim.

E përse duhet të qaj,

të qaj që krimi s’ish veç ‘imi? –

meqë tek e fundit ju të vdekur jini.

Ose ndryshe, ose më saktë,

ju kurrë s’u bëtë.

Por druhem edhe kjo

s’është e drejtë në fakt,

oh, si ta them, si duhet thënë e vërteta?

Ju lindët, kishit trup, vdiqët.

Thjesht, ju kurrë nuk qeshët, bëtë plane, apo qatë.

 

Besomëni, ju desha të gjithëve.

Besomëni, ju njoha, edhe pse pothuajse,

dhe ju desha, ju desha

Të Gjithëve.

©Kozi Nasi

 

English original version:

The Mother

 

Abortions will not let you forget.

You remember the children you got that you did not get,

The damp small pulps with a little or with no hair,

The singers and workers that never handled the air.

You will never neglect or beat

Them, or silence or buy with a sweet.

You will never wind up the sucking-thumb

Or scuttle off ghosts that come.

You will never leave them, controlling your luscious sigh,

Return for a snack of them, with gobbling mother-eye.

 

I have heard in the voices of the wind the voices of my dim killed

children.

I have contracted. I have eased

My dim dears at the breasts they could never suck.

I have said, Sweets, if I sinned, if I seized

Your luck

And your lives from your unfinished reach,

If I stole your births and your names,

Your straight baby tears and your games,

Your stilted or lovely loves, your tumults, your marriages, aches,

and your deaths,

If I poisoned the beginnings of your breaths,

Believe that even in my deliberateness I was not deliberate.

Though why should I whine,

Whine that the crime was other than mine?—

Since anyhow you are dead.

Or rather, or instead,

You were never made.

But that too, I am afraid,

Is faulty: oh, what shall I say, how is the truth to be said?

You were born, you had body, you died.

It is just that you never giggled or planned or cried.

 

Believe me, I loved you all.

Believe me, I knew you, though faintly, and I loved, I loved you

All.

©Gwendolyn Brooks