Kushtore

Thuaj e nesërmja nuk vjen.
Thuaj hëna shndërrohet në gropë akulli.
Thuaj pema e përtypshme e ëmbël nguroset.
Thuaj dielli ësht’ një zjarr i qelbur gome të zezë.
Thuaj sytë e bufit janë shpime gjilpëre.
Thuaj rakuni ësht’ një njollë zifti e nxehtë.
|Thuaj bluza ësht’ gjësend plastik për t’u hedhur.
Thuaj kuzhina ësht’ kufomë lope.
Thuaj s’kemi për ta parë: të ardhmen e ndritur
ngecur si yll endacak, pa u afruar kurrë, pa rrezëllitur.
Thuaj s’e takojmë kurrë atë njërën. As atë tjetrin.
Thuaj momentet e fundit i kalojmë symbërthyer
tek njëri-tjetri, bashkë duar-lidhur
duke shtrënguar qenin, duke parë si digjet qielli.
Thuaj, S’ka rëndësi. Thuaj, Kaq do të mjaftonte.
Thuaj po këtë do të doje:
ne gjallë
këtu bash, duke u ndjerë me fat.

©Kozi Nasi

English original version:

 

The Conditional

Say tomorrow doesn’t come.
Say the moon becomes an icy pit.
Say the sweet-gum tree is petrified.
Say the sun’s a foul black tire fire.
Say the owl’s eyes are pinpricks.
Say the raccoon’s a hot tar stain.
Say the shirt’s plastic ditch-litter.
Say the kitchen’s a cow’s corpse.
Say we never get to see it: bright
future, stuck like a bum star, never
coming close, never dazzling.
Say we never meet her. Never him.
Say we spend our last moments staring
at each other, hands knotted together,
clutching the dog, watching the sky burn.
Say, It doesn’t matter. Say, That would be
enough. Say you’d still want this: us alive,
right here, feeling lucky.

©Ada Limón