Dy Vajza Më Parë

As instrumentë elegantë.
As të vdekur ringjallur si trumcakë dhomave n’agim.
As dëshirë vetvrasëse, as vetvrasje për dëshirë.
As një mijë ditë.
As pakëz fat për të vetmin president që kam dashur.
As vaskë e vakët tërshëre.
As fanar për Natalinë rrugës nga shkolla për shtëpi
në terrin e saj Alaskan.
As sy.
As shapka Viktoriane që sjellin baltën në moçal.
As kocka Donneri të thyera a jo.
As e qarë horizontale, a vertikalisht e qarë.
As hedhje pas bishtalecash të zinj ndanë pianos me stol të zi.
As Elgar, as Tallis, as dëshpërim post-industrialist.
As puthje frënge fushës me manaferra t’egra dhe gjemba.
As urnë me porosi.
As kërcënim.
Në tabelën e pëmbajtjes nuk kam vdekur akoma.

©Kozi Nasi

English original version:

Two Girls Ago

No exquisite instruments.

No dead coming back as wrens in rooms at dawn.

No suicidal hankering; no hankering for suicide.

No one thousand days.

No slim luck for the only President I ever loved.

No lukewarm bath in oatmeal.

No lantern left for Natalie on the way home from school in her Alaskan dark.

No eye.

No Victorian slippers that walked the bogs to moor.

No Donner bones with cuts on them or not.

No horizontal weeping; no weeping vertically.

No flipping back your black tails at the black piano bench.

No Elgar, no Tallis, no post-industrial despair.

No French kissing in the field of wild raspberry and thorn.

No commissioned urn.

No threat. In the table of contents I’m not dead yet.

© Lucie Brock-Broido