Mahnitje

Pse në fund të fundit kjo dhe jo të tjerat? Pse pikërisht kjo vete, jo në fole por në shtëpi? Qepur jo me luspa, por me lëkurë? Mbuluar jo me gjethe, por me fytyrë? Pse, pash tokën, tash, në të martë, dhe jo tjetër ditë, dhe pse pash tokën, mbërthyer me k’të paramandë ylli? Paçka sa vite që k’tu mungova? Paçka detet e krejt k’tyre datave dhe fateve, k’tyre qelizave, qiellorëve, dhe jovertebrorëve? Ç’ësht’ tamam-tamam që më bëri të jem as një inç – as gjysmë globi më larg se ç’duhej, as një minutë – as përjet’sia më herët se ç’duhej? Ç’më bëri ta mbush veten me mua dëng? Pse ia kam ngulur sytë tani errësirës dhe llomotis k’të monolog të pafund si ajo gjëja që leh e që i themi...

Një Vajzë Më Parë

As thithje në lulevile. As ecje djegëse pyllit me hithra. As qumësht në dybekë metalikë, as gjalp për t’u bërë. As plagë të vogla fletës, e pastaj të mos thuash asgjë akush më parë nuk ka thënë. As qumështore hedhur palltos sate të vogël, as gërvima. As erë dëllinje në gojën tënde Jakobiane. As shkërrmoqje boje e plagosje, as dëshirë për të çjerrë. Për të më shfarosur prej k’tej. Isha gjashtëmbëdhjetë për njëzetë vjet. Në shtator fantazmë do të jem Apalasheve me xixëllonjat e tjera në kor do fërfëlloj, në luzmë njëherësh do farfuris, në dhe përmbi një dege lakuriqe në një qiell bariu. As pëllumb. Që t’ia vlejë, nuk ka më ti. ©Kozi Nasi English original version: A Girl Ago No feeding on...

Dy Vajza Më Parë

As instrumentë elegantë. As të vdekur ringjallur si trumcakë dhomave n’agim. As dëshirë vetvrasëse, as vetvrasje për dëshirë. As një mijë ditë. As pakëz fat për të vetmin president që kam dashur. As vaskë e vakët tërshëre. As fanar për Natalinë rrugës nga shkolla për shtëpi në terrin e saj Alaskan. As sy. As shapka Viktoriane që sjellin baltën në moçal. As kocka Donneri të thyera a jo. As e qarë horizontale, a vertikalisht e qarë. As hedhje pas bishtalecash të zinj ndanë pianos me stol të zi. As Elgar, as Tallis, as dëshpërim post-industrialist. As puthje frënge fushës me manaferra t’egra dhe gjemba. As urnë me porosi. As kërcënim. Në tabelën e pëmbajtjes nuk kam vdekur akoma. ©Kozi Nasi English original...

Palloi

Muzikë për kur muzika ka mbaruar ësht’ poezia. S’ka muzikë në një poezi, veç kompozitori imagjinar tek frymon nën katraurën e thellë, format e atij alfabeti të lavdishëm elastik si bioluminishenca ngecur fund-detit. Diç ka aty, kur poezitë pretendojnë të këndojnë. Si palloi që pretendon se në gjerësinë e hapjes së pendëve të veta fund s’ka: yjet e largët të galaksive me syçkat e tyre shohin e shihen si një, ndarjet e para më në fund tek dëgjuesi mbërrijnë, që herët a vonë i kupton. ©Kozi Nasi English original version: The Peacock Music for when the music is over Is what a poem is. There’s no music In a poem, just the imaginary Composer breathing beneath the deep wreck, The curves of that glorious alphabet Resilient as...

Saudade

nënkupton nostalgji, më kanë thënë, por edhe nostalgji për ç’ka kurrë s’qe. A s’ësht’ e njejta gjë? Në një kafene në Rio mizat gotës m’i bëjnë kurorë. Sa do të të kish’ pëlqyer kjo: kamarieri që djerse këmishën njollos. Fëmijë që hidhen në rroba të shkurt’ra a të shkurtra të gjata tek tërheqin lodra dhe peshqirë në plazh. Ne flasim, ose më saktë, unë flas, dhe përgjigjen tënde imagjinoj, me nxehtësinë që pamjen na mjegullon. Ja, prap dhimbja zbukuruar me interpretimin më mizor: gjith’ sa m’ka mbetur prej teje, është si të imagjinoj. ©Kozi Nasi English, original version: Saudade means nostalgia, I’m told, but also nostalgia for what never was. Isn’t it the same thing? At a café in Rio flies...