Himn Afërditës

(Ποικιλόθρον᾽ α᾽θανάτ᾽ Αφρόδιτα —Safo, Fragmenti 1)   Ishe te lobi minuta më parë. E tmerrshme të të shihja prap. Ia ndjeva erën valës goditëse, ajrit të përzhitur. Ishe shumë seksuale për të qenë borgjeze, klithej nga xhungla majë Olimpit. Ishe dhunshëm e bukur. Mbrëmë çova sytë qiellit, dritat fikur tek më merrte gjumi. Ish’ hënë, hënë e plotë, a pothuaj. Ishe ti. Unë s’isha, por mund të kisha qenë një zot brenda të cilit jetoja. Vendosa të mos dal në skenë e për çfarë ish’ poema t’u tregoja. Qime pubisi q’i kanë hije një perëndeshe. Qime pubisi që i ka një perëndeshë. Ajo majë e vogël shigjete qimesh pubisi që zmadhon madhështinë e kofshëve të tua. Dukesh si fushë...

Vendbanim

Martesa nuk është as shtëpi as tendë para tyre është, dhe ca më keq: cak pylli cak shkretëtire shkallët e palyera nga pas, ku ulemi përjashta dhe hamë kokosha cak akullnaje në tërheqje ku me dhimbje dhe habi se si kaq gjatë mbijetuam të ndezim zjarr mësojmë   ©Kozi Nasi   English original version:   Habitation Marriage is not a house or even a tent it is before that, and colder: the edge of the forest, the edge of the desert the unpainted stairs at the back where we squat outside, eating popcorn the edge of the receding glacier where painfully and with wonder at having survived even this far we are learning to make fire ©Margaret Atwood  

E famshme

Lumi ësht’ i famshëm për peshqit.   Zër’ i lartë ësht’ i famshëm për heshtjen, që e dinte se do t’trashëgonte tokën para se dikush ta pohonte.   Macja që dremit gardhit ësht’ e famshme për zogjtë që e kundrojnë prej kafazit.   Loti, për pak, ësht’ i famshëm për faqen.   Idea që ti shtrëngon në gjoks ësht’ e famshme për gjoksin.   Çizmja ësht’ e famshme për dheun, më e famshme se këpuca e ngrehur, që ësht’ veç për dyshemenë e famshme.   Fotoja e zhubravitur është e famshme për atë që e mbart dhe aspak për atë që në të ka dalë.   Dua të jem e famshme për burrat që këmbët zvarrë tërheqin e kur kalojnë rrugën qeshin, për fëmijë të llangosur në rradhë...

Kur kërcen flutura

Rrinte shtrembër në tavolinë atë të parën ditë. “Më quajnë Jasmine.” (E sigurt’ Kate ose Jane do t’i shkonte më mirë) Dyzetë – e pak dhe e shëndoshë, me një trup që rrallë lëvizur kish, e me një bishtalec të trishtë që si bisht gomari i varej në shpinë. Mendova si do t’shkonte – nëse do të vinte sërish javën në vijim. Dhe befas u gëzova kur erdhi. E akoma më tepër teksa javët u shndërruan në muaj – dhe flutura që kaq kohë ish’ shtrënguar në krisalisin e deformuar të zbulohej filloi. Më duket se bën diçka tjetër të martave në darkë tashmë. Sa keq. ©Kozi Nasi   English original version: Butterfly Dancing She stood crookedly at the desk on that first day. ‘I’m Jasmine.’ (Surely Kate or Jane...

Kushtore

Thuaj e nesërmja nuk vjen. Thuaj hëna shndërrohet në gropë akulli. Thuaj pema e përtypshme e ëmbël nguroset. Thuaj dielli ësht’ një zjarr i qelbur gome të zezë. Thuaj sytë e bufit janë shpime gjilpëre. Thuaj rakuni ësht’ një njollë zifti e nxehtë. Thuaj bluza ësht’ gjësend plastik për t’u hedhur. Thuaj kuzhina ësht’ kufomë lope. Thuaj s’kemi për ta parë: të ardhmen e ndritur ngecur si yll endacak, pa u afruar kurrë, pa rrezëllitur. Thuaj s’e takojmë kurrë atë njërën. As atë tjetrin. Thuaj momentet e fundit i kalojmë symbërthyer tek njëri-tjetri, bashkë duar-lidhur duke shtrënguar qenin, duke parë si digjet qielli. Thuaj, S’ka rëndësi. Thuaj, Kaq do të mjaftonte. Thuaj po këtë do të doje: ne...